माझ्यातली मी

 *मला बाबाच आठवत नाही* चर्रर्र.. झालं काळजात,त्याचं हे वाक्य ऐकून. क्षणभर पसरलेली ती शांतता जणू स्मशान शांतता भासली. काय बोलावं,कसं व्यक्त व्हावं,काहीच समजण्याच्या आत तोच अगदी निखळ,निर्मळ,खळखळून हसत मलाच विचारत होता,*मग मित्रा काय म्हणतोयस काय चालूय अजून आयुष्यात* मग मी पण थोडा भानावर येऊन त्याच्या त्या निखळ हास्यात बुडून गेलो आणि मग अनेक वर्षांनी भेटल्याने त्या जुन्या गप्पांची मैफील रंगली.*मैफील फक्त दोघांचीच* पण अगदी भरलेली.गप्पांच्या ओघात वेळ कसा गेला हे कळलंच नाही आणि कळलं तेव्हा जवळजवळ सुर्यदेव अस्ताला आले होते. मग एकमेकांना *प्यार की झप्पी* देऊन लवकरच पुन्हा भेटण्याचं आश्वासन वगैरे देऊन झाल्यावर आम्ही दोघे आपापल्या गाड्यांमधून वेगवेगळ्या दिशेने निघालो. गाडी सुरू करताच मी सवयीप्रमाणे रेडिओ सुरू केला आणि सुरू झाला कार्यक्रम *पुरानी यादोंका सफर* दोन तीन गाण्यांनंतर गाणं लागलं ते *तुझसे नाराज नहीं जिंदगी हैरान हू़ मैं.तेरे मासुम सवालोंसे परेशान हूँ मैं* आणि अचानक माझा ब्रेक लागला कर्रर्र... आणि मी दचकलो. कसतरी वाटू लागलं म्हणून गाडी बाजूला घेतली,तोंडावर थोडं पाणी मारलं,एसी वाढवला...

झोपाळा,झोका,झुला,झोळी,पाळणा सगळेच शब्द परिचयाचे. आपले आपलेसे वाटणारे. आयुष्याची सुरूवातच होते या झोपाळ्यातून. तसा पहिला झोपाळा म्हणजे आईच्या किंवा आज्जीच्या हाताचा झोका किंवा पाळणा. मग येतो तो बाजारातून हौसेने आणलेला वेगवेगळे चित्र झुरमुळ्या लावलेला लाकडी किंवा हल्ली मिळतो तो स्टिलचा पाळणा. पण जी मजा आईच्या हाताच्या पाळण्याची असते ती या सगळ्या गोष्टीत नाही हे मात्र खरं. दिवसागणिक आपण मोठे होत जातो. आपले विश्व बदलत जाते. मित्रमैत्रीणी शाळा काॕलेज या सगळ्यात आपण एवढे गुंग होतो पण आई मात्र तशीच तिथेच त्या झोक्याची दोरी धरून आशेने उभी असते की कधीतरी मुलं माघारी येऊन पुन्हा तिच्या मांडीवर डोकं टेकतील आणि ती थकलेली आई मांडी हलवून अलगद पुन्हा तुम्हांला त्याच झोपाळ्यात घेऊन जाईल. आईची ती माया प्रेम मधल्या काही काळात सगळ्यांनाच आडचण वाटू लागते. आणि आई मात्र तुम्ही घरी आल्यावर तिला विचाराल "आई कशी आहेस कसा गेला तुझा दिवस" आणि या एका तुमच्या मायेच्या विचारणेनेही ती थकलेली आई आनंदाने मनाच्या हिंदोळ्यावर बसून उंच उंच झोका घेईल तिचा आनंद कसा गगनात मावणार नाही याची वाट पहात असते.  वेळ चालतच...