*हे कसं सांगू ? आई बाबा ओरडतील!* आज जरा धडधडतच होतं सकाळपासून छातीत. शाळा तर सुटलीय पण घरी जायची जरा भितीच वाटतेय. आज घरी गेल्यावर नक्की काय होईल या विचारानं होत होती धडधड. पण पर्याय काय जावं तर लागणारच. असो.. पावलं घराकडं पडू लागली पण रोजच्या सारखी झपाझप नाही तर अगदी हळूहळू. आणि तरीही आज मात्र घर लवकर आलं. अंगणात आज्जी बसलेली होती काॕटवर,जरा तिरक्या नजरेने बघत होती.तिथंच कल्पना आली आत गेल्यावर काय होणार याची. हिम्मत करून जडजड झालेली पावलं उचलत चार पायऱ्या चढल्या उंबरा ओलांडला आणि कशीबशी आत गेले. इकडं तिकडं बघितलं तर दादा अभ्यास करत होता,बाबा टिव्हीवर बातम्या बघत होते तर आई तिथे दिसत नव्हती म्हणजे नक्की स्वयंपाकघरात असणार. हळूच दप्तर जागेवर ठेवलं.शहाण्या बाळासारखं ताबडतोब आत जाऊन हातपाय धुतले.शाळेचा ड्रेस काढला हळूच स्वयंपाकघरात डोकावून पाहिलं आणि गुपचूप सोफ्यावर येऊन बसले. मला वाटलं होतं तसं घरात काहीच घडलं नाही. वाटलं होतं गेल्या गेल्या गालावर दोन सपके बसतील शिक्षा होईल आणि आई फरमान सोडेल आज जेवायला मिळणार नाही. पण इथंतर सगळंच उलटं चाललेलं. मी शाळेतून घरी आलेलं देखील कुणाला कळलं...