*हा प्रवास असा थांबताना* ...... आज मनाशीच बोलत होतो.मन मनाशीच मोकळं करत होतो. का ? का एवढी घाई केली देवा ? अजून जगायचं होतं. खूप काही करायचं होतं. अनेक स्वप्न जी रंगवली होती ती पूर्ण करायची होती. आत्ता कुठे माझ्या पंखात बळ आलं होतं. हळूहळू माझं विश्व विस्तारण्याचा प्रयत्न मी करत होतो. खूप आनंदी होतो. सहचारिणी मनाजोगती मिळाली होती. खूप कठीण प्रसंगात अगदी वाघिणी सारखी उभी राहिली माझ्या मागे म्हणूनच मी यशस्वी होऊ शकलो. हसतमुखाने घर सांभाळत माझ्या माणसांना आपलंसं करताना तिची होणारी तारांबळ मला कळत होती पण कौतुकही होतं की लढतेय प्रयत्न करतेय. शून्यातून विश्व निर्माण करण्याच्या माझ्या या लढतीत तिनं कधी कधी काही मागितलं नाही,हट्ट केला नाही,रूसवा फुगवा नाही. म्हणूनच आता तिचे सगळे लाड पुरवायचे होते. तिच्या सोबत चार निवांत क्षण घालवायचे होते. खूप बोलायचं होतं. तिचं ऐकायचं होतं. सगळं सगळं राहून गेलं. आमची पिलं पण कावरीबावरी झालीयत. आई दिसतेय समोर पण बाबा नजरेस पडत नाही,शोधलं तरी सापडत नाही,फोन सुध्दा उचलत नाही,कुणी काहीच सांगत नाही. आईच्या डोळ्यातून वाहणाऱ्या पाण्याचा अर्थ कळत न...